و خداوند ابتدا عشق را آفرید و سپس عاشق را... .

عاشق به سراغ خدا رفت و برای عشقش طلب معشوقی کرد. خدا سعی کرد او را منصرف کند. برایش دلایل محکمی آورد اما او عاشق بود. عاشق با داشتن عشق نیاز به دلیلی دیگر نداشت.وتنها چیزی که می خواست معشوقی بود با تمام عشقش... . خدا میدانست اگر معشوقی باشد عاشق به عشق ورزیدن نیاز دارد . ولی خدا این یکی را برایش در نظر نگرفته بود!!! اما با اصرارهای عاشق و گله های او راضی شدتا معشوقی آورد. حال عاشق بود سرشار از عشق - معشوق هم بود در طلب عشق اما اینجا یک چیز کم بود! یک اتصال محکم و عمیق و آن عشق ورزیدن بود.مدتها طول میکشید تا خدا عشق ورزیدن را به عاشق بیاموزد . تا قبل از آوردن معشوق بارها و بارها سعی بر این داشت که به عاشق بفهماند باید عشق ورزیدن را بیاموزد اما عاشق از آنجایی که عاشق است واز اسمش هم پیداست حتی اجازه نداده بود خدا در مورد عشق ورزیدن با او صحبت کند. او عجله داشت میخواست بداند معشوق چگونه است در برابر او !

اما انگار معشوق بیچاره میدانست چگونه باید عشق بورزد. گویا خداوند در همان هنگام خلق او او را با عشق ورزیدن آشنا کرده بود . اما دیگر فرصتی نبود برای تعلیم دادن عاشق و عاشق همانگونه بی سواد از عشق ورزیدن باقی ماند! ولی معشوق را میدید که چگونه به او عشق می ورزداما او دیگر زمان یادگیریش گذشته بود . دیگر نمی توانست خوب فرا گیرد.

معشوق سالهای سال تلاش کرد اما به هیچ نتیجه ای نرسید. اینگونه بود که او زجر میکشید و عاشق خوشحال و سرمست از این بود که معشوقی را که می خواسته بدست آورده و فکر میکرد واقعا چه کامل است با داشتن معشوق و عشق ! و معشوق با گذشت زمان پیرتر و فرسوده تر می شد و مانند شمعی میسوخت تا زمانی که خود نیز عشق ورزیدن را از یاد برد -نه تنها عشق ورزیدن را بلکه همه چیز را از یاد برد و به سکوت رسید . سکوتی ابدی... .

حال عاشق به تمام اشتباهاتش پی برده بود . اما دیگر برای همه چیز دیر شده بود. عاشق دوباره در جای اول خود قرار قرار گرفته بود. دوباره بدون معشوق شده بود. اما اینبار حتی حتی نمی توانست جبران کند . باید مانند قبل سکوت می کرداما اینبار نه از روی رضایتی که داشت بلکه سکوتی تلخ به خاطر تمام حماقت هایی که کرده بود. (( آیدا))