تو ، خود شاه پریونی

تو، انگار از ما بهترونی

من، دختر تنهای قصه

توشباش یه دنیا غصه

عشق،تو دل هردوتامونه

اما تنها ، اما خسته

راز،واسه من تویی تو دنیا

واسه تو خدا میدونه

شب ، واسه تو دل نگرونه

واسه من ، از تو میخونه

راه،عمریه همش خزونه

مثله یه باد جوونه

اسب تو سفیده اما

دل اون با دیگرونه

تو که از ما بهترونی

خود شاهه پریونی

بیا و لطفی به ما کن

اسب سفیدو رها کن

بگو که اینجا میمونی

مارو از غصه جدا کن

                                     آیدا  (۲۹ / فروردین/۱۳۸۶ )

زندگی یه دقیقه سخته یه دقیقه آسونه ... چقدر نوسان داره لعنتی !

چیه دلم گرفتی واسه چی داری گریه میکنی ؟

چیه دلم شکستی واسه کی داری گریه میکنی؟

چیه دلم غزیبی چی دیدی داری گریه میکنی ؟

میگی گذاشته رفته اونی که  مثه نفس تو بود

میگی دلتو شکسته اونی که همه ی کس تو بود

میگی دیدی نمونده پای همه حرفایی که زده بود

دل من میدونم داری دیوونه میشی اما باز بیخیالش

دلم صدتا خزون برگ ریزه امشب

چشام لبریزه اشک میریزه امشب

واسه دردای دل مرهم ندارم

تموم خواهشم ناچیزه امشب

دلم میخواد که از غم ها رها شم

آخه دنیام ملال انگیزه امشب

میخوام با فکر تو سرسبز باشم

نگو با من هنوز پاییزه امشب

اخه بی تو بهار مهمون من نیست

همه برگای من می ریزه امشب

                                                                    (از مجموه اشعار ستاره سازگار/ کودکت خواهم ماند ...)

توی یه روز گرم تابستونی ، توی ماهی که آدماش شیر به دنیا میان ( امروز) پا به این دنیا گذاشتم ...بابا همیشه میگفت وقتی از پشت شیشه تو رو بهمون نشون دادن دو تا لپ بودی با دو تا چشم درشت که اینور اونور میچرخید و کنجکاوی میکرد و یه لب غنچه ی کوچولو ...

اما تو یه روز سرد زمستونی تو سن 15 سالگی روحم با یکی رفت ... آره همونجا بود که من مردم ... حالا هم بدون روح یه جسم سردو خسته مونده اینجا !

آیا واقعا برای جسم مرده ی 18 ساله تولد میگیرن ؟. اونم انقدر مفصل ؟!!! من که برام هیچ فرقی نمیکنه ... یعنی تازه میفهمم چرا از تولدش خوشحال نمیشد ...

دلم براش تنگ میشه ... هر روز... هر ساعت ... هر دقیقه... هر ثانیه ... اما این ماله 5 ساله پیشه .

حالا دلم براش تنگ میشه اما نه هر ثانیه ... نه هر دقیقه ... نه هر ساعت ... حتی نه هر روز ... شاید هر وقت که بیکار باشمو به یادش بیفتم ... یا هرروقت که سرمو بالا بیارمو عکس روی دیوارو نگاه کنم ... یا کیف پولمو باز کنم و به عکسای توش نگاه کنم ... یا حتی زمانی که به کارای داداشیم دقت کنم . آخه  مثه مثه اون شده ... هر روز بزرگتروشبیه تر میشه ... قیافش خیلی نه اما حرکاتش ... حالاتش ...غذا خوردنش ... و اون موقعس که یه یادشمو دلم براش تنگ میشه ! دوست دارم برم سر خاکش ... .

احساس میکنم خاطراتمو دارم فراموش میکنم ... و همین عذابم میده ...

چقدر دوس داشتم براش یه کادوی خوب بخرم ... یه ادکلن تووووپ مثلا ! یه کارت تبریک خوشگل که توش مینوشتم (برای بهترین بابای دنیا ... روزت مبارک ) .

خدا کنه امشب بیاد تو خوابم تا بهش تبریک بگم ... خیلی بابای خوبی بود ... اگه بود الانم مثه همون موقع بود .

روزتون مبارک باباهای دنیا